Παρατηρητές συστημάτων.
Το να ξεδιπλώνει κανείς τη ζωή του μπροστά σου δεν είναι απλό εγχείρημα. Ούτε για τον άνθρωπο που επιχειρεί αυτή τη διαδικασία, ούτε για τον άνθρωπο στην απέναντι καρέκλα που παρατηρεί ακολουθώντας και παρακολουθώντας σκέψεις και συναισθήματα να ξετυλίγονται μπροστά του. Αλλά κυρίως παρακολουθεί συστήματα ανθρώπων. Πως κανείς κουβαλάει τραύματα γενιών που όχι απλά δεν έχει γνωρίσει αλλά που επιπλέον αγνοεί την ύπαρξη των τραυμάτων αυτών καθ’ αυτών; Πως μια εσωτερική μετακίνηση ενός μέρους του συστήματος προκαλεί τριγμούς σε όλη την έκταση της δομής; Πως η καθημερινότητα με τις αλληλεπιδράσεις και τα γεγονότα της μοιάζει πολλές φορές να «κουμπώνει» στα ερωτήματα γύρω από τα οποία περιστρέφεται η ύπαρξη σε κάθε φάση;
Ο άνθρωπος από την αυγή του προσπαθεί να συνδέσει το απτό με το άψαυστο. Σε μια αδιάκοπη μάχη γεφύρωσης εργάζεται από κάθε πλευρά να γνωρίσει τον κόσμο ώστε να μπορέσει να καταλάβει τη σχέση αυτού που βλέπει και αυτού που αισθάνεται, με το επέκεινα, με αυτό που δεν είναι εκεί. Κι αν ο φυσικός έχει καταφέρει πάνω κάτω να ερμηνεύσει το πως η υλική μας ύπαρξη που μοιάζει τόσο συμπαγής είναι κατά 99% κενός από ύλη χώρος μεν, αλλά γεμάτος από ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις που δίνουν την αίσθηση του ενιαίου δε, εμείς οι παρατηρητές συστημάτων βλέπουμε δυνάμεις που αλληλεπιδρούν σ’ αυτό τον κενό χώρο χωρίς ακόμη να έχουμε τρόπο να ερμηνεύσουμε το πως.
Ο παρατηρητής συστημάτων στέκει στο σημείο εκείνο όπου η σύνδεση αυτού που μπορούμε να βιώσουμε με τις αισθήσεις μας και αυτού που εξελίσσεται πίσω από το πέπλο των κόσμων μας αποκαλύπτεται. Στο σημείο από το οποίο μπορούμε να επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε την ανθρώπινη υποκειμενική εμπειρία με όρους ενεργειών και δυνάμεων. Οι αντιφάσεις της εσωτερικής ζωής της ύπαρξης φαίνεται ότι γεννούν δυνάμεις οι οποίες μπορούν να διαστρεβλώσουν τη διανοητική ικανότητα του όντος, να διεγείρουν το συναίσθημα σε βαθμό που αυτό να χάσει την επαφή του με την οποιαδήποτε απόλαυση στη ζωή ενώ μπορούν εν τέλει να οδηγήσουν το σώμα στην ασθένεια. Τι ειν’ αυτό που επενεργεί στο κενό με τέτοια δυναμική που μπορεί να αλλάξει την ισορροπία όχι μόνο του επίκεντρου των αλλαγών αλλά και όσων περιστρέφονται στη σφαίρα επιρροής του; Γιατί μια εσωτερική μετατόπιση ή επούλωση (στο βαθμό του δυνατού) ενός τραύματος ή η αποδοχή ενός ελλείματος αλλάζει άμεσα τη δυναμική των ανθρώπινων συστημάτων;
Ψυχοενεργειακή και απαντήσεις: Οι άνθρωποι δυστυχώς δεν ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία. Όλα όσα συζητάμε εδώ ενώ έχουν καθολική ισχύ, παραμένουν first world problems. Όμως να που εμείς εδώ είμαστε (προς το παρόν) και από αυτή τη σκοπιά θα το δούμε. Το κάθε ανθρώπινο όν γεννιέται με ένα βάρος. Είναι το μερτικό του στη θλίψη και τον φόβο τόσο του δικού του οικογενειακού συστήματος όσο και της ίδιας της ανθρωπότητας. Ασυνείδητες συνδέσεις που το κρατούν καθηλωμένο με τις αισθήσεις του σε υπηρετικό επίπεδο, όπως έγραψε ο μέγας Ελύτης. Στο βαθμό που κανείς θα καταλάβει τι γίνεται και θα ξεκινήσει τη διαδικασία της επίλυσης, στον ίδιο βαθμό επιστρέφει σε όλα αυτά τα συστήματα στα οποία συμμετέχει αυτό που κατάφερε. Σ’ αυτό το σημείο ακριβώς ξεκινά η «μαγεία», αυτό που ακόμη αναζητά εξήγηση. Ο άνθρωπος κάτω από τους τόνους οδύνης και θλίψης, αυτές τις αυστηρά ανθρώπινες καταστάσεις απότοκα μιας ζωής διαστρεβλωμένης επιθυμίας, κρύβει το επέκεινα. Την ψυχή.
Μέσα στην εμμονή της ανθρωπότητας τα τελευταία 500 χρόνια να εξερευνήσει τη μορφή, ξεχαστήκαμε και πιστέψαμε ότι μορφή είναι το μόνο που υπάρχει. Μια μορφή που παρότι καθένας από εμάς έχει επαναλαμβανόμενα επιβεβαιώσει ότι κρύβει και συγκαλύπτει την πραγματικότητα, συνεχίζουμε να πρεσβεύουμε πως αυτό είναι ό, τι υπάρχει. Δεν θυμόμαστε πια ότι δεν υπάρχει μια πραγματικότητα αλλά τρόποι που ο καθένας μας σημαίνει την γνώση, σημαίνει τη μορφή, σημαίνει την πραγματικότητα. Μόνο που εμείς οι παρατηρητές συστημάτων ξέρουμε ότι σ’ αυτό το αδιόρατο πλέγμα που ενώνει τις μορφές του κόσμου δεν πλέουν μόνο τα τραύματα, ατομικά και συλλογικά, πλέουν ως ρεύματα και τα σημαινόμενα της ιστορίας της ανθρώπινης φυλής.
Προτείνουμε ότι το ον έχει σημεία συγκρότησης τα οποία δεν δρουν και λειτουργούν αυτόνομα αλλά σε κάποιου είδους σύνδεση με το κοσμικό γίγνεσθαι. Τέτοιο σημείο έχει ο συναισθηματικός κόσμος, τέτοιο σημείο έχει η νοημοσύνη μας, τέτοιο σημείο έχουν ακόμη και τα ίδια μας τα σώματα τα οποία κουβαλούν τον φόρτο των χιλιετιών. Τέτοιο σημείο είναι και η ψυχή. Εκεί που συγκροτείται τελικά όση αλήθεια κατάφερε κανείς να αποκομίσει μέσα σε αυτό τον «χαλασμό» δυνάμεων, παθών και επιθυμιών. Ένας τόπος αλήθειας.
Προχωρούμε λοιπόν οι παρατηρητές συστημάτων ως φέροντες έναν Λόγο. Της αλήθειας; Της τρέλας; Μπορεί και να μην το μάθουμε ποτέ.
